Και εκεί που νομίζαμε ότι η κοινωνία μας έφτασε στο έσχατο σημείο της ανομίας(Ντυρκέμ) μετά την κρατική δολοφονία των Τεμπών, έρχονται οι επόμενοι μήνες να μας διαψεύσουν κατηγορηματικά με μια σωρεία τραγικών γεγονότων. Στη χώρα των ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΩΝ, των ΠΝΙΓΜΕΝΩΝ, των ΚΑΜΜΕΝΩΝ και των ΝΕΟΝΑΖΙ είμαστε ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να ζούμε από τύχη! Εξαιρετικά επικίνδυνη για την ζωή μας αποδεικνύεται η κραυγαλέα ανικανότητα, ανεπάρκεια,ανευθυνότητα του πολιτικού συστήματος απέναντι στη νέα πραγματικότητα της κλιματικής κρίσης. Κυβερνήσεις ,υπουργοί , Δήμαρχοι , περιφερειάρχες εμπλέκονται σε φαύλο κύκλο τραγωδιών με κοινό παρανομαστή την αδυναμία να παράσχουν την στοιχειώδη προστασία την ζωή , την σωματική ακεραιότητα και την περιουσία του κάθε πολίτη. Η χώρα μας ΚΑΙΓΕΤΑΙ, ΠΝΙΓΕΤΑΙ,ΕΓΚΛΩΒΙΖΕΤΑΙ στα συμφέροντα των «ΑΡΙΣΤΩΝ» χωρίς να τους ενδιαφέρει στο ελάχιστο η ανθρώπινη ζωή των «μούτσων» ,όπως μας αποκαλούν! Πέραν ΟΛΩΝ αυτών των ΤΡΑΓΙΚΩΝ γεγονότων, είδαμε να αναπαρίστανται στη χώρα μας ΔΥΟ στυγερές ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ , όπου στη μια είδαμε νέο ΝΑΖΙ να μπαίνουν στη χώρα μας εν γνώση του κράτους και να σκοτώνουν τον Μιχάλη μας και στην άλλη είδαμε αποβράσματα της καπιταλιστικής κοινωνίας να πνίγουν τον Αντώνη μας. Γιατί; Γιατί ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες και δεν ήταν η Μενεγάκη. Βέβαια, μεγάλη ευθύνη έχει και η ίδια η κοινωνία που μένει ΠΡΑΚΤΙΚΑ αμείλικτη και συμβιβάζεται με αυτή την αξιοθρήνητη ΡΟΗ των πραγμάτων που ορίζουν οι «άριστοι». Ποσό ακόμα; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ… ΠΙΑΣΑΜΕ ΠΑΤΟ;… Αντιβίωση στη κοινωνία ΤΩΡΑ!
Σαν Γιώργος Χατζηθεοδώρου θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε όλες τις οικογένειες των θυμάτων αλλά και σε όλους τους άλλους που παλεύουν καθημερινά (κόντρα στο ίδιο τους το «παρα»κράτος) για να «σώσουν» τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής από τις φωτιές και τις πλημμύρες.
Θα κλείσω με ένα ποίημα της Μαρίας Νταϊλιάνη «Στο κράτος των αθλίων»
Στο κράτος των αθλίων
Οι άνθρωποι δεν ζούνε πια
Μόνο ανασαίνουν
Πολλές φορές ούτε και αυτό
Κρατούν την αναπνοή τους
Στο δέος μιας ελπίδας
Για ζωή.
